Күзгі далада ерекше бір тыныштық болады.
Егін жиналып, алқаптар біртіндеп босап келеді. Кеше ғана комбайндар жүрген жерде енді техника қыстауға дайындалып, шаруалар биылғы маусымды қорытындылап жатыр.
Бірақ ауыл шаруашылығында бір жылдың соңы ешқашан жай ғана соңы емес. Өйткені бүгін аяқталған жұмыс келесі маусымның негізіне айналады.
Қостанайдың даласында мұны жақсы біледі. Жермен жұмыс істейтін адам бір ғана жылдың нәтижесіне қарамайды. Топырақтың жағдайын, ылғалды, ауыспалы егісті, келесі жылғы жоспарды қатар ойлайды.
Қазақстан Республикасының Конституциясында жер және оның қойнауы, су көздері, өсімдіктер мен жануарлар дүниесі және басқа да табиғи ресурстар халыққа тиесілі екені бекітілген.
Бұл қағиданың мәні ауыл шаруашылығында анық көрінеді. Жерден өнім алу маңызды, бірақ оның құнарын сақтау одан кем емес.
Бүгінгі аграрлық еңбек те осы талапқа бейімделіп келеді. Топырақ жағдайын бақылау, ылғалды тиімді пайдалану, ауыспалы егіс жүйесін сақтау, жаңа технологияларды енгізу — мұның бәрі өнімділікті арттырумен қатар, жердің мүмкіндігін сақтауға бағытталған.
Ал технология өзгергенімен, жерге деген көзқарас өзгермеуі керек.
Күз осыны еске салады. Егін жиналған соң шаруа үшін жұмыс аяқталмайды. Техника жөнделеді, тұқым қоры қаралады, келесі жылдың егіс жоспары жасалады. Бір маусымның тәжірибесі келесісіне сабақ болады.
Бұл жерде ұрпақтар сабақтастығының да орны бар. Ауылда жердің жайын тәжірибеден үйрену дәстүрі сақталған. Бүгін әкесі білетін дүниені баласы жаңа технологиямен толықтыруы мүмкін. Бірақ мақсат ортақ — жердің мүмкіндігін тиімді пайдалану.
Өйткені жер — ауыл үшін тек өндіріс алаңы емес. Ол отбасының тұрмысы, елді мекеннің тіршілігі, тұтас өңірдің экономикасымен байланысты құндылық.
Сондықтан табиғи ресурстар туралы конституциялық қағиданы күнделікті өмірден де көруге болады.
Күзде дала тынышталады.
Ал шаруа келесі жылды ойлайды.
Өйткені жерден өнім алу — еңбектің нәтижесі болса, оны ұқыпты пайдалану — сол еңбектің жауапкершілігі.